Marsz pamięci i modlitwy w 79. rocznicę zagłady otwockich Żydów

W czwartek, 19 sierpnia 2021 r. w Otwocku zgromadzeni mieszkańcy i goście przeszli w dorocznym marszu pamięci i modlitwy, aby uczcić 79. rocznicę zagłady otwockich Żydów. 

19 sierpnia 1942 r. był wyjątkowo tragicznym dniem w historii Otwocka i okolic -  wtedy Niemcy rozpoczęli likwidację getta żydowskiego, które utworzyli w mieście w 1940, większość jego mieszkańców (ok. 8 tys.) wysyłając na śmierć do Treblinki, resztę zaś mordując na miejscu. 

Trasa marszu pamięci i modlitwy była dosyć krótka, ale symboliczna: ulicą Reymonta od ronda Bronisława Marchlewicza do kamienia pamięci otwockich Żydów na leśnej działce przy tej samej ulicy. Początek marszu - w miejscu, gdzie w czasie wojny znajdowała się brama do stworzonego przez Niemców getta żydowskiego. Koniec - w miejscu, które jest zbiorową mogiłą rozstrzelanych tu przez okupantów hitlerowskich ok. 2 tys. Żydów - mieszkańców Otwocka. 

Zbigniew Nosowski, przewodniczący Społecznego Komitetu Pamięci Żydów Otwockich i Karczewskich, przypomniał pokrótce tragiczne wydarzenia z 1942 roku. Karen Kirsten, praprawnuczka Józefa Przygody, który pierwszy w Otwocku zorganizował sanatorium, wspominając dziadków dziękowała uczestnikom marszu za pamięć o Holokauście. Jadwiga Rakowska przedstawiła przedstawiła przedwojenną ulice Polną w Otwocku i jej żydowskich mieszkańców.

Tekst wystąpienia Karen Kirsten: 

Na koniec - już przy kamieniu pamięci otwockich Żydów przy ul. Reymonta - uczestnicy odmówili psalmy i modlitwy, i ustawili zapalone światełka w kształcie menory. 

Zbigniew Nosowski zaapelował na koniec, by nie używać sformułowania "likwidacja getta" - sformułowania wymyślonego przez zbrodniarzy, a mówić o mordowaniu ludzi, którzy w getcie mieszkali. Argumentował, że określenie "likwidacja getta" to językowe zakłamywanie rzeczywistości, bo oznacza "zniesienie getta" - wypuszczenie ludzi wolno. Może ktoś zupełnie nieznający naszej historii mógłby tak pomyśleć, ale dla mnie i z pewnością dla wielu innych osób - niestety - to określenie jednoznacznie mówi o zabijaniu. Tak czy inaczej kwestia warta jest głębszej refleksji.

Tekst wystąpienia Zbigniewa Nosowskiego przeczytasz na stronie wiez.pl.

Kazimiera Zalewska