Otwock: Parking przy stacji jak ser… z dziurami

Stacja w Otwocku. Codziennie przewija się tu setki, a raczej tysiące ludzi. Wysiadasz z pociągu - wygląda dobrze, perony zmodernizowane, chodniki równe… Ale niestety szybko się kończą i… wpadasz w błoto, albo dziurę. 

Tereny przykolejowe dzierżawi miasto - z przeznaczeniem na parking. Modernizacja stacji zakończona już dawno, a parkingi jak były dziurawe tak są - z każdej strony. Barierki przy nich odrapane i pokrzywione - po prostu szyk! Jak mocniej popada, robi się dodatkowo błoto. Najbardziej współczuję kobietom, które wysiadają tam z samochodu -  przejście na obcasach to makabra, albo tym, które pchają wózki z dziećmi, osobom, które mają ciężkie walizki, czy seniorom ciągnącym wózki z zakupami… Co z tego, że jedno zrobione dobrze, gdy zaraz obok dziura na dziurze.  

Taki to zresztą najwyraźniej obowiązujący styl. Najnowszy przykład: od strony Orlej, przy wieży, włodarze zrobili kolejne miejsca parkingowe, część została wyrównana, ale na samym wjeździe/wyjeździe dziura została. 

Inna rzecz, że co do tej części terenu przy wieży można było się spodziewać, że stanie się zielonym skwerem. Jednak przeważyła pilna potrzeba - gdzieś korzystający z pociągów muszą przecież parkować, szczególnie że będzie ich wkrótce więcej po zamknięciu linii autobusowych. 

Prezydent chwali się, że likwiduje “dziurę” w centrum. No i pięknie, choć nie jest to tylko jego zasługa, bo to ekipa poprzedniego prezydenta odzyskała teren sądownie, a bez tego nic by nie można było zrobić. Z drugiej strony dziury w przystacyjnym parkingu, teoretycznie znacznie łatwiejsze do wyeliminowania, jak były tak są…

Była okazja by przysposobić podziemne parkingi w centrum - byłoby i ładnie, i wygodnie. Ale wg włodarza Otwocka byłby to zbyt duży koszt dla miasta. Podziemne parkingi zostały zburzone, trawa na wierzchu posiana - nikt za “wielką dziurą” w centrum tęsknić raczej nie będzie. Na co dzień to te dziury w przystacyjnym parkingu są prawdziwym utrapieniem dla wielu ludzi. Przydałby się choć jakiś walec…  

Kazimiera Zalewska